Boeren slaan alarm: meer huisvesting nodig voor arbeidsmigranten
In dit artikel:
In Limburg is op korte termijn plek voor ruim 2.100 extra tijdelijke huisvestingsplaatsen voor arbeidsmigranten nodig, blijkt uit een peiling onder boeren van de Limburgse Land- en Tuinbouwbond (LLTB). De knelpunten concentreren zich met name in gemeenten als Horst aan de Maas, Peel en Maas, Venlo en Leudal, waar veel fruit- en aspergebedrijven werken met seizoensarbeiders.
Boeren geven aan dat ze het liefst zelf huisvesting op eigen terrein regelen: ongeveer 71% prefereert deze oplossing boven plaatsing in reguliere woningen, waar de meeste arbeidsmigranten nu verblijven. Tegelijkertijd ervaren werkgevers dat gemeenten onvoldoende ruimte bieden voor zulke huisvestingslocaties; vergunningprocedures duren lang en de kosten zijn hoog, aldus de respondenten. Volgens provinciaal onderzoek zal het aantal arbeidsmigranten in Limburg naar schatting groeien van 80.000 nu naar 100.000 in 2030, wat de druk verder opvoert.
Gemeenten zijn verantwoordelijk voor het aanwijzen van locaties en handhaving, met wisselende resultaten. In Horst aan de Maas bracht een serie van 82 controles in 2024 aan het licht dat in ongeveer de helft van de gevallen sprake was van misstanden. LLTB is daarom al langere tijd in overleg met lokale overheden over draagkracht, ruimtelijke mogelijkheden en vergunningsbeleid.
Praktische ontwikkelingen: in Peel en Maas werd vorig jaar extra speelruimte gegeven na druk van belangenorganisaties, hoewel de oude 10%-grens (maximaal circa 4.500 arbeidsmigranten) feitelijk bleef bestaan. Een voorgenomen grootschalige locatie in Baarlo kreeg in 2025 geen vergunning, waardoor de daarvoor bestemde 700 plekken vrijkwamen en opnieuw aangevraagd kunnen worden. Tijdelijke huisvesting wordt naast boerenterreinen ook gezocht in kleinere locaties zoals in Maasbree en Meijer.
De LLTB trekt samen met LTO Nederland, Greenports en Glastuinbouw Nederland verder op om met gemeenten, provincies en Den Haag oplossingen te vinden. Hun kernboodschap: zonder meer structurele en toegankelijke slaapplaatsen kunnen werkgevers de noodzakelijke seizoensarbeid niet blijvend organiseren.