Code Rood: geen Limburgse kersen meer in de kersenvlaai?

In dit artikel:

Fruittelers in Zuid-Limburg en ambachtelijke vlaaibakkers luiden de noodklok omdat de lokale kersenteelt bedreigd wordt door nieuwe regels voor gewasbeschermingsmiddelen en verschillen in regelgeving met buurlanden. Eigenaar Frank van Eerd van bakkerij Bisschopsmolen in Maastricht waarschuwt dat daardoor zowel de karakteristieke boomgaarden als de Limburgse kersenvlaai in gevaar komen: "Kersen is het powerfood van Limburg." Hij vreest dat bakkers straks ingrediënten van buiten de regio moeten gebruiken, ondanks de sinds januari 2024 toegekende beschermde geografische aanduiding voor de vlaai.

Fruitteler Marcel Leesens (Bemelerhof) legt uit dat de suzukivlieg, een vruchtvlieg die eieren in rijpende kersen legt, zijn oogst ernstig aantast. Omdat zijn boomgaarden in een grondwaterbeschermingsgebied liggen, is sproeien met chemische of zelfs sommige biologische bestrijdingsmiddelen verboden. Een andere mogelijke oplossing — het afspannen van netten (suzuki-gaas) om de vlieg fysiek buiten te houden — stuit op lokale regelgeving: in Nederland wordt dat gezien als horizonvervuiling en dus niet toegestaan, terwijl net over de grens in België wel mogelijkheden bestaan. Bovendien valt Leesens’ perceel precies op de grens tussen twee Nederlandse gemeenten met verschillende bouw- en landschapsvoorschriften, wat extra praktische obstakels oplevert.

Liesje Schreinemacher, nu adjunct-secretaris-generaal van de Benelux Unie, erkent de frustratie en zegt dat de Benelux zich inzet voor gelijkere randvoorwaarden voor ondernemers in de grensregio. De kern van het probleem is dat wet- en regelgeving rond milieu en landschap lokaal en nationaal uiteenlopen, waardoor traditionele landbouwpraktijken en streekproducten onder druk komen te staan. Zonder aanpassingen dreigen niet alleen bomen en arbeidstoepassingen te verdwijnen, maar ook de regionale identiteit en korte-keten duurzaamheid waar de Limburgse vlaai voor staat.