Column Hugo Luijten in De Stemming: Sjaek

In dit artikel:

In zijn column van 18 januari 2026 schildert Hugo Luijten een ingetogen portret van Sjaek, een 91‑jarige vaste waarde van de vastelaovend die nog één keer mee naar een concours trekt — wellicht een van zijn laatste keren. Luijten haalt herinneringen op aan eerdere optredens en aan een uitstap ongeveer tien jaar terug, en plaatst Sjaek als een monument van de carnavalstraditie: een meester op de tenor‑saxofoon, altijd dienstbaar aan de dansvloer en bepalend geweest voor generaties die op zijn muziek zwijmelden, terwijl hij persoonlijk altijd alleen bleef.

Het gezelschap — mannen van in de veertig — eert hem die middag in Montfort bij het 'Zate Hermeniekes Konkoer' en zorgt dat hij een stoel krijgt. In cafés klinken zijn favorieten (onder andere Ramona, Sail Along Silver Moon en In The Mood) en zijn sax blijkt onveranderd: fluisterzacht waar nodig, keihard waar het mag. Terwijl het publiek meedeint en de vrienden emotioneel worden, escaleert de sfeer: een orkest van zo'n vijfentwintig koperblazers, dronken uitbundigheid, rondvliegende dienbladen en polonaises die vastlopen in een kluwen van serpentines.

Temidden van die chaos blijft Sjaek kalm en genietend, met zijn sax als anker; zelfs zijn geraffineerde cola‑gebruik voor de chauffeur wordt met milde spot beschreven. Luijten gebruikt deze ontmoeting om te filosoferen over ouder worden en de reeks van 'laatste keren' waarmee het leven op hoge leeftijd gevuld raakt — en toont hoe zo’n muzikaal karakter de wereld, al lijkt die te ontploffen, toch even tot stilstand kan brengen.