De eerste keer op een baanfiets: 'Benen stilhouden mag niet, dan gebeuren er rare dingen'

maandag, 5 januari 2026 (06:34) - L1 Nieuws

In dit artikel:

In Zolder maakten een groep talentvolle wielrenners uit Limburg onlangs voor het eerst kennis met baanwielrennen. Onder begeleiding van Danny Stevens (talentcoach van Limburg Cycling) en oud-sprinteraantrekker Wilfried Cretskens klaarden de jongeren de eerste rondjes op de houten piste, waar de spanning meteen zichtbaar was. Veel renners moesten wennen aan de specifieke techniek: de baanfietsen zijn “doortrappers” zonder rem, waardoor je voortdurend moet blijven trappen om niet te vallen.

In de catacomben leerden ze praktische kneepjes: een oude duimstok om de zadelhoogte te bepalen, het belang van zicht op de baanlijnen en strikte regels over positie op de track (niet onder de rode lijn, inhalen alleen boven de blauwe lijn). Donkere zonnebrillen en telefoons in de achterzak werden meteen verboden; dat leidde tot een flinke stapel achtergelaten mobieltjes. Cretskens leidde vervolgens het peloton en gaf aanwijzingen tijdens het rijden. “Je voelt constant druk op je benen,” zei beginner Sjuul Vleugels, die na enkele rondjes gewend raakte en genoot van de ervaring.

Opvallend was hoe snel sommige jonge renners snelheid opbouwden; routinier Sander Tullemans, nationaal kampioen omnium 2024 in Amsterdam, wees erop dat topsnelheden rond de zestig kilometer per uur haalbaar zijn, al duurt dat meestal maar één tot anderhalve ronde. Voor beginnende renners bood de sessie fysieke uitdaging maar ook plezier en afwisseling ten opzichte van wegwedstrijden; Vleugels overweegt zelfs om het baanrijden vaker te doen.

Cretskens benadrukte de ontwikkelingswaarde van de baan: betere stuurtechniek, vooruitkijken en race-ervaring die zowel wedstrijd- als recreatiefietsers ten goede komt. Hij prees bovendien de leercurve van de Limburgers en verwees naar de sterke Belgische traditie in het baanwielrennen, zoals de Zesdaagse van Gent (‘t Kuipke), waar veel renners ervaring opdoen. De kennismaking in Zolder diende dus zowel als introductie tot een andere wielerdiscipline als training om vaardigheden en snelheid te verbeteren.