De zinsbouw van de teksten van Frans Boermans was altijd in balans

In dit artikel:

Willem Kurstjens zet in de Literaire Hoek de Venlose liedjesschrijver Frans Boermans neer als een verrassend moderne maker van het Limburgse carnavalslied. Centraal staat zijn kraker *Twië Bein* uit de jaren vijftig, waarin een ogenschijnlijk simpel onderwerp — twee benen die vooruitlopen — verandert in een speelse, bijna filosofische tekst over hoe mensen zich door het leven bewegen.

Volgens Kurstjens ligt de kracht van Boermans in de precieze vorm: de regels zijn strak in balans, het ritme huppelt mee en de herhaling geeft het lied een slimme opbouw. Wat eerst klinkt als een flauwe grap, blijkt juist een tekst met taalgevoel, ironie en ritmische verfijning. Daarmee plaatst hij Boermans in de buurt van experimentele Nederlandse literatuur uit de jaren zestig, zoals Barbarber en auteurs als Cees Buddingh’ en Jan Hanlo.

De kern van het stuk is dat het Limburgs volgens Kurstjens niet zozeer een volwaardige ‘taal’ is, maar vooral een emotionele omgangsvorm die in liederen grote zeggingskracht kan krijgen. *Twië Bein* bewijst voor hem dat Boermans veel verder ging dan alleen amusement: hij maakte al in de jaren vijftig tekstwerk dat zijn tijd vooruit was.