Dna-onderzoek naar skelet uit Wolder begint opnieuw: 'Zomaar dna afnemen van nazaten heeft geen zin'

In dit artikel:

Een officieel DNA-onderzoek moet duidelijk maken of het skelet dat in februari in de kerk van Wolder in Maastricht werd gevonden, toebehoort aan de beroemde musketier d’Artagnan. De Leuvense genetisch genealoog Maarten Larmuseau leidt het onderzoek, dat aansluit op een identificatiestudie van Saxion Hogeschool in Deventer. Daar wordt onder meer gekeken naar de leeftijd en geografische herkomst van de overledene.

Eerder liet archeoloog Wim Dijkman het skelet zonder gemeentelijke toestemming opgraven en naar een forensisch instituut in München brengen. Hij vroeg ook twee vermeende nazaten om DNA af te staan. Dat onderzoek werd in juni stopgezet toen meer botmateriaal nodig bleek en de gemeente Maastricht de regie overnam. Volgens de gemeente reageerde München niet op verzoeken om samen te werken.

In Leuven zijn inmiddels DNA-monsters genomen uit de wortels van tanden. Omdat het om oud DNA gaat, gebeurt dat onder strenge omstandigheden om besmetting met modern DNA te voorkomen. Voor een betrouwbare identificatie is echter meer nodig dan alleen een DNA-profiel. Historische stambomen moeten eerst uitwijzen welke directe vaderlijke en moederlijke familielijnen van d’Artagnan biologisch relevant zijn. Een mannelijke afstammeling uit de ononderbroken vaderlijn kan worden vergeleken via het Y-chromosoom; via de moederlijn kan mitochondriaal DNA worden onderzocht.

Larmuseau waarschuwt daarom dat het benaderen van willekeurige nazaten in de verkeerde volgorde is gebeurd. Een familierelatie op papier hoeft niet overeen te komen met biologische verwantschap. DNA-resultaten moeten bovendien passen bij de vindplaats, de ouderdom, de herkomst en andere onderzoeksgegevens. Alleen dan kan een match bijna doorslaggevend zijn.

Het onderzoek duurt naar verwachting minimaal een half jaar, maar nieuwe bevindingen kunnen extra onderzoek noodzakelijk maken. Larmuseau benadrukt dat hij zonder vooringenomenheid begint: het skelet wordt eerst behandeld als dat van een onbekende persoon. Een definitieve identificatie hangt dus af van de combinatie van DNA-, genealogisch, historisch en archeologisch onderzoek.