Eenzaamheid, armoede, ellende: het leven op het platteland kan pikzwart zijn, weten hulpverleners

In dit artikel:

Boeren en boerinnen die psychisch vastlopen, krijgen steeds vaker hulp van vrijwilligers van de stichting Zorg om Boer en Tuinder (ZOB). Truus Leers (69), zelf jarenlang varkenshouder, is sinds een jaar actief in Noord-Limburg. Ze spreekt boeren die kampen met onder meer financiële problemen, eenzaamheid, relatieproblemen, gebrek aan bedrijfsopvolging en zorgen over stikstof- en milieuregels.

De stichting werd begin jaren negentig opgericht om boeren te adviseren over bedrijfsbeëindiging of investeringen. Inmiddels richten de negen ZOB-vrijwilligers in Limburg, Noord-Brabant en Zeeland zich vooral op verborgen psychisch leed. Oud-pluimveehouder Wim Verbeek coördineert de hulp in Zuid-Nederland. De vrijwilligers zijn geen psychologen, maar bieden een luisterend oor en helpen mensen bij moeilijke beslissingen. Ze gaan bij een eerste bezoek meestal samen op pad.

Hulpvragen komen vaak via erfbetreders, zoals dierenartsen en veevoerleveranciers, die signaleren dat het niet goed gaat. Boeren stappen zelden zelf naar voren uit schaamte, trots of angst voor hun omgeving. Volgens cijfers van 113 Zelfmoordpreventie plegen jaarlijks naar schatting 20 tot 30 boeren suïcide. ZOB benadrukt daarom het belang van tijdig praten en naast mensen blijven staan. Wie aan zelfdoding denkt of zich zorgen maakt om iemand, kan anoniem contact opnemen met 113; boeren en tuinders kunnen voor hulp terecht bij ZOB.