Grote zorgen over pesticiden in de lelieteelt, maar landelijke regie ontbreekt

In dit artikel:

Het beleid rond de lelieteelt verandert in een lappendeken: door het ontbreken van landelijke regie leggen steeds meer gemeenten in Nederland — ook in Limburg — eigen regels op om omwonenden te beschermen tegen mogelijke schadelijke effecten van gebruikte pesticiden. Buurtbewoners maken zich al langer zorgen, aanvankelijk vooral in de kop van Noord‑Holland maar nu ook daar waar telers uitbreiden, omdat men vreest dat sommige middelen neurologische aandoeningen (zoals Parkinson) kunnen bevorderen; harde wetenschappelijke bevestiging ontbreekt, maar de hoge ziekte‑incidentie onder boeren voedt de vrees.

Gemeenten reageren verschillend: Horst aan de Maas richtte een Taskforce Spuitzones op en formuleerde een praktische werkwijze die gezondheid afweegt tegen ruimte voor landbouw en woningbouw; Venray neemt deel aan een landelijke proef; Peel en Maas en Venlo hanteren spuitvrije zones van circa 50 meter rondom woningen, scholen en opvang. Veel gemeenten volgen rechterlijke uitspraken en houden die afstand aan, en roepen het Rijk op om uniforme regels te maken.

Op nationaal niveau is er weinig veranderd. De NVWA controleert steekproefsgewijs op technische naleving van gewasbescherming, maar niet op effecten voor omwonenden. De VNG vroeg vorig jaar juli om eenduidig beleid, zonder resultaat; het nieuwe kabinet zet voorlopig in op bindende convenanten met sectoren in plaats van nieuwe wetgeving om het gebruik van schadelijke middelen sterk te beperken. Hierdoor blijft de praktijk lokaal versnipperd.