Hute-te-tuut (172) over paardenmeisjes en bange oma's

In dit artikel:

Ruth Schouwenberg-Dings schrijft over haar regelmatig terugkerende middagjes op de manege in Belfeld met haar kleindochter Julia, die elke week enthousiast paardrijdt. Ruth zelf is doodsbang voor paarden en weigert op een paard te stappen, ondanks dat er bij de stal enkele grote dieren staan die haar qua formaat kunnen dragen — zij vindt ze afschrikwekkend, Julia niet: zij houdt van alle paarden, groot of klein.

Ruth blikt terug op kinderlijke kennismakingen met viervoeters: ponyritjes op de Tegelse kermis, waar de attractie ’s avonds langs de Maas kon grazen — iets wat volgens haar huidige dierenwelzijnsnormen niet meer zou mogen — en een herinnering van ruim vijftig jaar geleden bij manege Ottenheijm op de Kasteellaan in Tegelen. Als jongen betaalde ze daar fl. 2,50 voor een halfuurtje; tijdens een rit weigerde het paard ‘Bonfire’ verder te lopen en ging grazen terwijl Ruth versteend in het zadel zat. Toen de rit voorbij was, werd afgerekend en vertrok de paardenman met paard en geld.

Terug in het heden observeert ze Julia vrolijk galopperen terwijl zij angstig toekijkt. Haar korte, persoonlijke column contrasteert kinderlijk plezier met volwassen vrees en roept een veranderend beeld van omgang met dieren op. Reageren kan via schouwdings@hetnet.nl.