Interview: 'Arno Adams kan niet functioneren in een gestructureerde omgeving'

In dit artikel:

De Venlose dialectzanger Arno Adams is afgelopen week 70 jaar geworden. Zondag staat hij in Venlo voor zijn laatste optreden. Na tientallen jaren op het podium vindt hij het vanwege zijn gezondheid, onzekerheid en het sterk afgenomen aantal optredens tijd om te stoppen.

Adams kampt met de gevolgen van een zware levensstijl en verschillende gezondheidsproblemen. Hij kreeg eerder een hartinfarct en werd in het Duitse Münster geopereerd aan een goedaardige hersentumor. Door littekenweefsel heeft hij epileptische aanvallen, ziet hij aan de linkerkant slecht en heeft hij moeite met dieptezien. Ook loopt hij wankel, praat en zingt hij soms met een dubbele tong en kan hij niet meer goed gitaarspelen. Het onthouden van teksten lukt steeds moeilijker, vooral bij nummers van zijn recentere album ‘Vogel’. De stress van optredens is daardoor toegenomen.

Adams rolde pas na een moeilijke periode in de muziek. In een fabriek kon hij door psychische problemen niet functioneren in een gestructureerde werkomgeving. Tijdens een periode waarin hij met behoud van loon thuiszat, kreeg hij de kans om in een feestband bas te spelen en te zingen. Dat groeide uit tot een muzikale carrière met optredens op onder meer het Preuvenemint en in Duitsland. In zijn beste jaren kon hij van enkele optredens per maand leven en verdiende de band goed.

Zijn repertoire bestaat vooral uit melancholische dialectliederen. De bijnaam ‘de Treurwilg van Belvend’, bedacht door columnist Sef Derx, ziet Adams inmiddels als een geuzennaam. Vrolijke muziek ligt hem minder; hij schrijft vanzelf in een mineurstemming. Uitzondering is het nummer ‘Zomer’, dat veel op Spotify wordt beluisterd en ook op NPO Radio 5 is gedraaid. Een mogelijk project rond dialectmuziek van de redactie van Eva Jinek zou Limburg kunnen vertegenwoordigen, maar dat plan is nog onzeker.

Hoewel hij afscheid neemt van optredens, wil Adams de muziek niet volledig loslaten. Als zijn stem het toelaat, wil hij bestaande nummers hertalen naar het dialect. Ook hoopt hij misschien samen met zijn 27-jarige, muzikale zoon iets te kunnen doen. Die zingt geregeld met hem en kan onder meer tweede stemmen aan.

Adams woont alleen in de Venlose binnenstad en leidt een teruggetrokken leven. Wandelen langs de Maas is een van zijn weinige bezigheden; autorijden mag hij niet meer en fietsen vindt hij te riskant. Na het overlijden van zijn laatste vriendin, zeven jaar geleden, heeft hij geen behoefte meer aan een nieuwe relatie. Zijn zoon, zijn woning en de herinneringen aan bijzondere optredens vormen voor hem de belangrijkste houvast.

Op zijn loopbaan kijkt hij ondanks alles met tevredenheid terug. Hij noemt optredens op het Zomerparkfeest en de Oeuvreprijs van ’t Limburgse Leed van Veldeke als hoogtepunten. Voor Adams is vooral van belang dat zijn zoon trots op hem is. Na zondag kiest hij voor rust, al blijft de muziek mogelijk in een andere vorm aanwezig.