Een paar keer klikken én geen dealer: zo makkelijk zijn designerdrugs te bestellen
In dit artikel:
Twee Limburgse mannen, Jord van W. (31) uit Ulestraten en Stefan P. (30) uit Valkenburg, bouwden met hun webshop Funcaps een lucratieve handel in geneesmiddelen en designerdrugs op. Terwijl hun zaak jarenlang ogenschijnlijk ongestoord draaide, zouden zij miljoenen hebben verdiend en worden ze door het Openbaar Ministerie in verband gebracht met mogelijk 49 sterfgevallen; het tweetal moet donderdag opnieuw in Zwolle verschijnen.
L1 onderzocht hoe makkelijk dergelijke stoffen nog online te verkrijgen zijn, ondanks dat veel designerdrugs sinds 1 juli 2025 verboden zijn. Het onderzoek toonde aan dat je niet via het darkweb maar via reguliere zoekmachines eenvoudig bij webshops uitkomt die verboden designerdrugs en receptplichtige medicijnen aanbieden. Deze sites zien er semi-professioneel uit, voeren promoties en presenteren de waren als ‘research chemicals’ om juridisch afstand te nemen van consumptie.
Voor het experiment werd 2‑MMC (2‑methylmethcathinone) besteld — een synthetische cathinone met stimulerende effecten die in werking lijkt op 3‑MMC en MDMA maar waarvan de risico’s onvoldoende onderzocht zijn. Op de site kostte 1 gram kristal 9,95 euro; betalen kan niet via iDeal maar alleen door overboeking, met het advies alleen het ordernummer te vermelden in de omschrijving. Levering gebeurt discreet, vaak met instructies om een pakket bij een PostNL-locatie te laten afleveren.
Hoewel online reviews op oplichting en niet‑geleverde pakketten wijzen, arriveerde de zending binnen twee dagen: twee kleine bruine doosjes met opvulmateriaal en in bubbelenvelopjes zakjes met kristallen 2‑MMC. Er zat geen bijsluiter, geen samenstelling, geen doseringsadvies en geen waarschuwingen bij — informatie die bij geneesmiddelen normaal wel aanwezig is. De NVWA waarschuwt nadrukkelijk tegen het online kopen van receptplichtige medicijnen en het gebruik van designerdrugs vanwege de grote gezondheidsrisico’s.
Hoogleraar Jan Ramaekers (psychofarmacologie) benadrukt dat leveranciers met de ‘research chemical’-etikettering vaak de verantwoordelijkheid bij de gebruiker leggen, terwijl verkopers ook een rol hebben in risicobeperking en voorlichting. Hij wijst erop dat handhaving achterloopt: zodra een stof verboden wordt, verschijnen er snel nieuwe varianten. Bovendien bemoeilijkt het snel afbreken van sommige designerdrugs in het lichaam het aantonen van een causaal verband met sterfgevallen; bloedanalyses worden niet altijd gemaakt of leveren geen duidelijk bewijs.
Kortom: ondanks een wettelijk verbod blijft de markt levendig en toegankelijk voor iedereen met een internetverbinding. De Funcaps‑zaak laat zien welke maatschappelijke en handhavingsproblemen daarmee samenhangen: winstdrift en onduidelijke productinformatie tegenover ernstige gezondheidsrisico’s en lastige bewijsvoering bij dodelijke incidenten.