Je kind vecht om een wereldtitel kickboksen: hoe voelt dat als ouder?

In dit artikel:

6 juni staat rood omcirkeld in de agenda van Weerternaar Max Weekers: die avond vecht hij in de Limburghal in Genk opnieuw om een Enfusion-wereldtitel. Voor Max zelf is het doel helder; zijn ouders Mary en Johan beleven het gevecht intenser en met gemengde gevoelens. Waar toeschouwers vooral een wedstrijd zien, zien zijn ouders hun zoon: trots, maar ook bezorgd om mogelijke blijvende schade.

In de uren voorafgaand aan een partij sluit Max zich af om zich scherp te houden; wat voor hem noodzakelijke focus is, veroorzaakt bij zijn ouders fysieke spanning. Mary voelt haar hartslag omhoogschieten en kan niet wegkijken, Johan is minder bang maar luidruchtig betrokken en altijd deels supporter. Beiden erkennen dat Max ondanks zijn 29 jaar en zelfstandigheid voor hen toch altijd hun kind blijft.

De sportkant is meedogenloos: op topniveau horen fysieke en mentale klappen erbij. Na zijn eerste Enfusion-titel in 2024, tegen de Braziliaan Rodrigo Mineiro, ervoer Max onverwachte emotionele leegte. Dat leidde ertoe dat hij een sportpsycholoog inschakelde en bewust aan zijn mentale herstel werkte. Zijn motto blijft doorgaan en niet blijven hangen in teleurstellingen, een houding die zijn ouders onderschrijven.

In de aanloop naar 6 juni volgt hij een strak schema onder coach Yael Heatubun: trainen, eten, rust. Tegenstander is Anwar Dira, die hij eerder in 2022 al eens versloeg. De familie heeft de balans gevonden tussen ouderlijke zorg en het loslaten van de navelstreng: Max verdient zijn eigen brood, maar houdt de steun en trots van zijn ouders. Met lichte humor plaatst Mary hem in lokaal perspectief: Limburg kent twee Maxen — Max Verstappen en hun Max Weekers.