Kledingindustrie in Stein kende jaren van bloei, maar moest toch het hoofd buigen

In dit artikel:

In september 1950 startte in de kromming van de Industrieweg in Oud-Stein Beyer’s confectie-atelier; op 18 september ging het nieuwe witte pand in bedrijf en aanvankelijk werkten er zo’n 90 vooral vrouwelijke naaisters die met name sportkleding produceerden voor klanten in Nederland, België en Duitsland. Het bedrijf groeide snel en wijzigde later zijn naam in N.V. Chas Macintosh.

In 1959 was Macintosh in Limburg koploper door een vakopleiding voor confectienaaisters in te voeren volgens het leerlingstelsel; in die periode werkten in de Limburgse ateliers ongeveer 1.600 mensen, voornamelijk vrouwen, die aan het eind van het leerjaar examen deden voor een VOC‑diploma. De expansie leidde in 1964 tot nieuwbouw aan de Mauritsweg tegenover het Steinderbos: een representatief hoofdkantoor met productie-eenheid waarvoor bijna 4 miljoen gulden werd uitgetrokken. Rond die tijd lagen de verwerkte stofvolumes en kledingproductie in de miljoenen.

Vanaf eind jaren zeventig verslechterde de markt voor herenbovenkleding. In het voorjaar van 1980 verdwenen bij het atelier in Oud-Stein circa 100 banen via natuurlijk verloop; enkele maanden later stortte het concern grotendeels in en vielen ongeveer duizend ontslagen. Tegenwoordig is de confectie-industrie in Stein verdwenen en het imposante hoofdgebouw aan de Mauritsweg gesloopt. De teloorgang weerspiegelt bredere problemen in de Nederlandse textiel- en confectiesector door internationale concurrentie en veranderende marktvraag.