Lezen van Wiel Kusters' biografie over Kees Fens leidt tot mijmeren over meesterlijk duider

In dit artikel:

In de Literaire Hoek blikt Ton van Reen terug op Kees Fens na herlezing van Wiel Kusters’ biografie Mijn versnipperd bestaan (2014). Kusters, Maastrichtenaar en gepensioneerd hoogleraar Nederlandse letterkunde, heeft ook biografieën over onder anderen Pierre Kemp en Gerrit Kouwenaar geschreven; zijn portret van Fens trof Van Reen opnieuw.

Kees Fens figureerde decennialang als gezaghebbende duider in de Nederlandse letteren, vooral door zijn wekelijkse essays op pagina twee van de Volkskrant. Zijn stukken werden breed gelezen en hadden invloed op lezers en boekenverkopen: aanbeveling door Fens kon bestellingen tot ver over de grens oproepen. Vooral in de jaren zestig maakte hij scherpe analyses van de ontwrichting binnen het katholicisme in Nederland en signaleerde hij met pijn het verval van twee millennia christelijke cultuur. Dat maakte hem een getergde, bijna berouwvolle katholiek die met spijt naar het verlies van schoonheid en naar leeggehaalde kerken keek.

Van Reen waardeert hoe Fens over uiteenlopende onderwerpen schreef — christelijke kunst, Italië, Engeland — zonder opzichtige betweterigheid, waardoor lezers vrijbleven hun eigen oordeel te vormen. Hij herinnert zich persoonlijke ontmoetingen met Fens, onder meer bij de presentatie van het omvangrijke Memoriale, en deelt het gevoel van verlies over wat cultureel en religieus verloren ging.