Roermonds, Maastrichts of Venloos: dialectverschillen staan hogere status Limburgs niet in de weg

In dit artikel:

De Actiecommissie Limburgse Taal concludeert in het adviesrapport ‘Limburgs óngerwaeg’ dat niets een aanvraag voor een hogere bescherming van het Limburgs in de weg staat. Een Limburgse standaardtaal is daarvoor niet nodig: de verschillende dialecten kunnen volgens de commissie, met duidelijke afspraken, ook in formele situaties worden gebruikt. Inwoners moeten zelf kunnen blijven kiezen wanneer zij Limburgs of Nederlands spreken of schrijven.

Het Limburgs heeft sinds 1997 status II binnen het Europees Handvest voor regionale talen. Een status III-erkenning, zoals het Fries en Papiaments die hebben, brengt concretere verplichtingen en maatregelen met zich mee. Van de 68 onderzochte mogelijkheden acht de commissie er 48 direct kansrijk en drie op langere termijn relevant. Die worden verder uitgewerkt voor onder meer onderwijs, bestuur, rechtspraak, media, cultuur, zorg en grensoverschrijdende samenwerking.

De commissie adviseert onder andere structureel gebruik van het Limburgs in Provinciale Staten, een leerstoel en kennisinstituut, steun voor Limburgstalige media en investeringen in taaltechnologie en kunstmatige intelligentie. De Nederlandse regering heeft inmiddels aangegeven open te staan voor steun aan een aanvraag. Het adviesrapport werd op 15 september aangeboden aan Gedeputeerde Staten. De formele aanvraag moet in 2030 worden ingediend; daarvoor moeten al veel maatregelen zijn uitgevoerd. De commissie pleit daarom voor een Taalplan Limburgs 2030-2050.