Niet ontplofte bommen en mijnen in de Limburgse bodem: in deze gebieden kunnen ze gevonden worden

In dit artikel:

Ruim tachtig jaar na de Tweede Wereldoorlog vormt achtergebleven munitie in Limburg nog altijd een risico. Dat bleek vorige week tijdens een natuurbrand in de Boschhuizerbergen bij Oostrum, waar explosies werden gehoord. Omdat er waarschijnlijk oorlogsmunitie in de bodem lag, adviseerde de Explosieven Opruimingsdienst Defensie (EOD) de brandweer zoveel mogelijk op de paden te blijven.

Vooral Midden- en Noord-Limburg zijn verdacht. Tussen Susteren en Mook werd van september 1944 tot maart 1945 zwaar gevochten en gebombardeerd. Risicogebieden liggen onder meer langs de Maas, de Roer, de Geleenbeek, het Julianakanaal, de Peel en rond Venray, Horst, Roermond en Meijel. Het gaat om onder andere granaten, vliegtuigbommen en mijnen. Ook bij het terrein van het OLS in Melick werd deze zomer nog een brisantgranaat gevonden.

BeoBOM brengt op basis van archieven, literatuur en luchtfoto’s in kaart waar explosieven kunnen liggen. Zo’n kaart geeft een aanwijzing, maar biedt geen zekerheid. Bij bouwplannen moet de bodem daarom met detectoren worden onderzocht; gevonden explosieven worden vervolgens door de EOD gecontroleerd vernietigd. Die munitie blijft gevaarlijk wanneer ze wordt geraakt, ook na tientallen jaren.

Door klimaatverandering nemen de risico’s toe. Hogere temperaturen, droogte en vaker voorkomende natuurbranden kunnen oude munitie opwarmen en het verouderingsproces versnellen, waardoor explosies waarschijnlijker worden. Niet alles hoeft te worden geruimd: diep gelegen munitie kan veilig blijven liggen en natuurgebieden kunnen door ruiming worden verstoord. Na een natuurbrand is volgens BeoBOM echter een geschikt moment om eventuele explosieven op te sporen en weg te halen.