Lofzang op een trouwe vriend

In dit artikel:

In de Literaire Hoek bespreekt Frits Criens het brievenboek De honden die we zijn, geschreven door Geleense/Maastrichtse journalist Leon Verdonschot en zijn vriend, schrijver Alex Boogers. In het boek stellen de twee auteurs elkaar vragen en wisselen persoonlijke herinneringen en anekdotes uit over hun liefde voor honden, aangevuld met verhalen van kennissen en familie.

Verdonschot en Boogers putten uit brede literaire en culturele bronnen; ze citeren hondenliefhebbers uit heden en verleden en gebruiken argumenten om vooroordelen van hondenhaters te weerleggen. Achterin is een uitgebreide inspiratiegids opgenomen met boeken, films en series waarin honden centraal staan.

Een belangrijk thema is dat foute honden volgens hen niet bestaan: probleemgedrag ontstaat meestal door verwaarlozing, mishandeling, slechte fokkers of ontbrekende kennis bij baasjes en beleidsmakers. Het boek legt de nadruk op verantwoordelijkheid van de mens en beschrijft de pijn wanneer dieren beschadigd of getraumatiseerd raken.

Verdonschots persoonlijke tekst over rouw na het overlijden van zijn hond wordt als ontroerend aangemerkt; omdat honden gemiddeld zo’n vijftien jaar oud worden, maken eigenaren meerdere keren afscheid mee en worstelen ze met langdurige verwerking. De auteurs stellen dat de liefde van een hond vaak onvoorwaardelijk lijkt, in tegenstelling tot die van mensen.

Samenvattend is De honden die we zijn zowel een lofzang op de band tussen mens en hond als een informatief pleidooi tegen blinde veroordeling; het boek wordt aanbevolen aan hondenliefhebbers en wordt zelfs gezien als potentieel bevrijdend voor sceptici.