Zijn 'Limburgse omstandigheden' voor biologische landbouw dusdanig dat landelijk doel onhaalbaar is?

In dit artikel:

Limburg loopt achter op de landelijke ambitie om in 2030 naar 15 procent biologische landbouwgrond te groeien: de provincie komt nu uit op ongeveer 7 procent. Volgens de provincie Limburg en de LLTB is die doelstelling onder Limburgse omstandigheden voorlopig niet realistisch, vooral door de combinatie van bodem, teelten en marktvoorwaarden.

Biologische boeren in Limburg hebben te maken met zand- en lössgronden die extra kwetsbaar zijn: op zand spoelen पानी en voedingsstoffen sneller weg, terwijl löss gevoelig is voor erosie. Omdat biologische telers geen kunstmest en chemisch-synthetische bestrijdingsmiddelen mogen gebruiken, moeten zij meer inzetten op bodemzorg, rotatie, compost en natuurlijke bestrijding. Dat vraagt meer kennis, tijd en investeringen.

Daar komt bij dat de Limburgse landbouw relatief veel intensieve tuinbouw, fruitteelt en akkerbouw kent, waar ziekten, plagen en onkruid een grotere rol spelen. Voor boeren is omschakelen bovendien financieel riskant: in de eerste twee jaar moeten zij al volgens biologische regels werken, terwijl de opbrengsten en de hogere biologische prijs vaak nog uitblijven.

Ook leeftijd en markt spelen mee. Veel boeren zijn al ouder en staan minder snel open voor grote veranderingen, terwijl consumenten volgens betrokkenen niet vanzelf voor biologisch kiezen omdat de prijs hoger ligt. De provincie wil daarom meer begeleiding, onderzoek en kennisoverdracht om de stap naar biologisch aantrekkelijker te maken.