Markante Maastrichtse kaartenverkoopster Petra is niet meer

In dit artikel:

Petra Kist, een bekend gezicht in het straatbeeld van Maastricht, is op 28 december overleden in het MUMC+ aan de gevolgen van een longontsteking na een zeer kort ziekbed. De kaartenverkoopster — met haar opvallende felblauwe ogen — verkocht jarenlang kaartjes op terrassen en in winkelstraten en was onder inwoners geliefd als 'onze Peet'. Haar crematie vindt maandag in besloten kring plaats.

Familieleden en hulpverleners waren geschokt door het plotselinge overlijden. Volgens haar zus Sylvia ging het heel snel: Petra leek de dag ervoor nog kwiek, maar kreeg ’s avonds klachten waardoor het personeel van de opvang een ambulance riep. In het ziekenhuis overleed ze de volgende ochtend om 10:10 uur. De broers en zussen worstelen met het feit dat Petra alleen stierf, iets waar ze jarenlang bang voor waren.

In de dagen na haar dood kwam ook aan het licht dat Petra eerder foutief was gediagnosticeerd met kanker; die aanname bleek onjuist. Haar levensverhaal kenmerkte zich door verlies, verslaving en breuken in het gezin. Petra raakte al op jonge leeftijd verslaafd aan harddrugs — de dood van haar moeder en het uiteenvallen van het gezin speelden daar volgens familie een belangrijke rol. Ze bracht een deel van haar jeugd in pleeggezinnen door en verloor later een drieling bij vroeggeboorte; haar zoon pleegde dertien jaar geleden zelfmoord, een gebeurtenis die haar diep trof en die ze de laatste jaren probeerde te doorgronden.

Petra heeft meerdere keren geprobeerd af te kicken, ook in klinieken. Familie en hulpverleners omschrijven haar als sociaal, betrokken en praatgraag; ze vroeg vaak naar anderen en hield, in heldere momenten, belangstelling voor familieleden en hun kinderen. Het Leger des Heils en lokale media spraken haar recent nog over eenzaamheid onder daklozen rond kerst.

In Maastricht resulteerde Petra’s overlijden in veel reacties op sociale media en op buurtfora; winkeliers en buurtbewoners herinneren haar als deel van de stadscultuur. Haar laatste kaartje is versierd met een zwart‑witfoto waarop zij netjes is aangekleed — een laatste herkenningspunt van wie ze voor velen was. Het overlijden benadrukt zowel persoonlijke tragedies als bredere thema’s rond verslaving, armoede en zorg voor kwetsbare mensen in de stad.