Oogjes dicht tijdens het hakken en kloppen

In dit artikel:

Natuurwaarnemer Piet Schuttelaar zat onlangs, ondanks vorst en kou, urenlang in zijn observatiehutje bij Stein om spechten te bestuderen. Gewapend met warmtekussen, powerbank en dikke kleding genoot hij van de bedrijvigheid: de grote bonte specht landt doelgericht op stammen, verstikt zich met klimpoten en een steunende staart en is een regelmatige bezoeker; de groene specht houdt liever afstand en foerageert op de grond, vooral op mieren, met zijn puntige snavel en lange, kleverige tong.

Schuttelaar beschrijft ook de zwarte specht als een mysterieuze bosbewoner met zwarte veren en een rode kruin; zijn lachende roep en harde roffel dienen voor balts en territorium. Bij de grote bonte specht speelt momenteel onderlinge concurrentie: twee jonge mannetjes uit hetzelfde nest bestrijden wekelijks elkaars territorium, waarbij er één uiteindelijk elders een nieuw leefgebied moet zoeken.

Verder licht hij spechtgedrag toe: tijdens het hakken houden ze de oogleden dicht om schade te voorkomen, en het uithakken van een nesthol duurt ongeveer een maand; groene spechten maken liever gebruik van bestaande holtes. In Nederland zijn zes spechtensoorten te vinden: kleine bonte, middelste bonte, grote bonte, zwarte, groene en de zeldzame doortrekkende draaihals. Schuttelaar is eindredacteur van De Natuurgids.