'Staekbaere', en dan als vlaai met schuim: een ware delicatesse!

In dit artikel:

De tekst verheugt zich over de komst van de rijpe staekbaere — in het Algemeen Nederlands kruisbessen — en vooral over de lokale lekkernij: de staekbaereflaai, vaak geserveerd met schuim (merengue) en slagroom. Een Venlose bakker is zelfs op Google vindbaar onder de naam Staekbaere schoem, wat het regionale gebruik van de term illustreert.

Botanisch horen deze bessen bij het geslacht Ribes en de familie Grossulariaceae; in het Frans heet de vrucht groseille. In Zuid-Limburg gebruikt men verschillende lokale namen zoals kronsjele en miemere (rode bessen), maar in dit stuk staat staekbaere centraal. Taalhistorisch wordt het woord opgesplitst: staek verwijst naar de stekelige, prikkende takken; baere is een Germaans element dat je terugziet in Duitse -beere, Engelse -berry en Deense -bær. Vergelijkingen met Scandinavische termen (stickelbär vs krusbär) tonen regionale variatie.

Kruisbessen zijn seizoensgebonden en daardoor extra gekoesterd — net als asperges kort van smaak — en hoewel ze verleidelijk zijn, is dagelijks vlaaiveren niet bevorderlijk voor de lijn. De schrijver wenst een fijne zomervakantie en zegt: tot in september. Reacties kunnen naar noord-midden@delimburger.nl.