Theo Lenartz is 88 jaar en werkt nog iedere dag: 'Het is een verslaving, maar wel een goeie'
In dit artikel:
Beeldend kunstenaar Theo Lenartz (geboren 1937) heeft de afgelopen zestig jaar het gezicht van Heerlen opvallend mee vormgegeven, maar volgens kunstkenner en tentoonstellingsmaker Rob Kooiman is zijn bijdrage nog te weinig erkend. Om daar verandering in te brengen publiceerde Kooiman het boek Theo Lenartz - Kunstenaar in turbulent Heerlen en stelde hij een gelijknamige expositie samen in de Nieuwe Galerij, waarin Lenartz’ werk wordt geplaatst binnen de wisselende geschiedenis van de stad.
Lenartz, inmiddels 88, is nog dagelijks actief. "Ik ben eigenlijk een junk die niet kan stoppen om met een potlood of een ander materiaal te werken", zegt hij zelf, en die gedrevenheid blijkt uit zijn veelzijdige oeuvre. Hij maakte herkenbare publieke werken zoals de baksteenreliëf-waterpartij op de Promenade, het bronzen beeld De Duikster (als verwijzing naar het sportfondsenbad) en recent nog de ijzeren poort voor het Bètaplein. Verder ontwierp hij keramiekwanden voor zwembad D’r Pool in Kerkrade, plafonds voor dancings als Femina en de Morenhoek, en etalages en interieurs voor zaken als Schunck en Vroom & Dreesmann — waarvoor hij in 1966 zelfs op studiereis naar New York ging.
Kooiman legt in zijn boek de verbinding tussen Lenartz’ werk en de sociale ontwikkelingen in Heerlen: van de bloei tijdens de mijnbouw, via de ontwrichting na sluiting van de Oranje-Nassaumijn I (die Lenartz in 1976 in tekeningen vastlegde), tot de culturele opbloei daarna. Lenartz was niet alleen een observator; hij zocht actief naar manieren om kunst onderdeel te maken van het dagelijks leven, werkte veelal in opdracht van kasteleins en winkeliers en zat midden in de samenleving. Met het Kommunaal Kunstenaars Kollektief dacht hij mee over herbestemmingen van mijncomplexen, zoals het voorstel een koeltoren tot theater of gemeenschapsruimte om te vormen.
Wat opvalt is Lenartz’ ondernemingszin en materiaalnieuwsgierigheid: hij experimenteert met uiteenlopende technieken en zoekt steeds naar oplossingen die de beleving van een plek versterken zonder zichzelf te veel op de voorgrond te zetten. Kooiman wil met boek en expositie die lange, veelzijdige carrière zichtbaar maken en de kunstenaar de erkenning geven die volgens hem al lang op zijn plaats is.