Van gevreesde woekerplant tot gebakje: Japanse duizendknoop op je bord als bestrijdingsmethode

In dit artikel:

De Japanse duizendknoop staat bekend als een hardnekkige invasieve plant die asfalt, beton en funderingen kan beschadigen. Toch zijn de jonge scheuten eetbaar. Volgens Simon Eurlings, de Heerlense ‘Moestuinman’, zijn ze het lekkerst in april en mei, wanneer ze sappig en mals zijn. De smaak houdt het midden tussen asperge en rabarber en past daardoor goed in bijvoorbeeld een aardbeiencrumble. De stengels kunnen ook worden gekookt of gestoomd, waarna het kookvocht als sap kan worden gebruikt. Omdat de schil taai blijft, moeten de stukjes goed worden gezeefd of vooraf worden geschild. In november zijn de stengels minder sappig en vezeliger, waardoor een blender snel kan vastlopen.

In Japan wordt de plant, die daar itadori heet, al langer als groente gegeten. De scheuten bevatten onder meer vitamine A, mineralen en antioxidanten. In de wortels is in het najaar relatief veel resveratrol aanwezig, al worden de gezondheidsclaims daarover in het artikel voorzichtig gebracht.

Eetbaarheid betekent niet dat de plant zomaar mag worden geplukt, meegenomen of vervoerd. Juist omdat kleine plantdelen zich gemakkelijk verspreiden, gelden strenge regels. Wie de plant in de tuin aantreft, moet haar volledig met wortel en al verwijderen of de stengels tot de grond afknippen en afdekken. Afgeknipt materiaal hoort niet bij het gft of op de composthoop, maar moet volgens de geldende richtlijnen worden afgevoerd. De bestrijding vraagt vaak meerdere pogingen. Dat maakt het verwerken van toegestaan en zorgvuldig geoogst materiaal tot eten hooguit een extra motivatie om de plant weg te krijgen, geen vervanging voor deskundige bestrijding.