Verdriet, ziekte en overlijden: als ambulanceverpleegkundige ziet John veel heftige zaken

In dit artikel:

Ambulanceverpleegkundige John Joosten (63) uit Tegelen werkt al sinds 1999 bij Ambulancezorg Limburg. Na eerdere ervaring op de intensive care, hartbewaking en spoedeisende hulp koos hij bijna 30 jaar geleden voor de ambulancezorg, nadat hij als 17-jarige een gewonde automobilist had geholpen. Sindsdien behandelt hij uiteenlopende situaties: van verkeersongevallen en steekpartijen tot reanimaties, bevallingen en patiënten met verborgen problemen zoals eenzaamheid.

Tijdens iedere rit moet Joosten snel zelfstandig beoordelen wat er aan de hand is en welke zorg nodig is. De ambulance biedt daarvoor onder meer zuurstof, medicijnen, infuusmateriaal en apparatuur voor hartfilmpjes. Hij en zijn collega’s proberen patiënten en hun naasten gerust te stellen, maar blijven eerlijk over de ernst en de vooruitzichten. Bij een uitzichtloze reanimatie zeggen ze dat ook duidelijk, in plaats van valse hoop te geven.

Het werk is emotioneel en soms onveilig. Noodsituaties met kinderen of jonge ouders raken Joosten, maar tijdens de hulpverlening moet hij zijn gevoelens opzijzetten. Na een bijzonder zwaar incident kunnen hij en zijn collega’s bij de meldkamer ‘code rood’ aanvragen om tijdelijk geen nieuwe rit te krijgen. Bij geweld, wapens of gevaarlijke stoffen wachten ze eerst op de politie of brandweer. Nadat Joosten in 2018 onverwacht door een patiënt werd geslagen, is hij alerter geworden en trekt hij zich terug als een situatie niet veilig voelt.

De ambulancezorg heeft volgens Joosten ook een maatschappelijke functie: hulpverleners signaleren bijvoorbeeld onhygiënische leefomstandigheden en andere vormen van verborgen leed. Ondanks de mentale en fysieke belasting blijft hij voldoening uit zijn beroep halen. Waardering van patiënten, contact met collega’s en bijzondere ervaringen, zoals een bevalling in de ambulance, houden hem gemotiveerd. Hij bezoekt soms patiënten later in het ziekenhuis om te leren van zijn inschattingen.